SAWART - księgarnia muzyczna i sklep/salonik baletowy - Warszawa

na obój, skrzypce i wiolonczelę Seria: Polska Muzyka Kameralna partytura + głosy Trio na obój, skrzypce i wiolonczelę, rozpoczęte podczas pobytu w Paryżu, Grażyna Bacewicz ukończyła w listopadzie 1935 r., w Warszawie. W roku następnym utwór otrzymał II nagrodę (I nie przyznano), ufundowaną przez Polskie Radio, na konkursie kompozytorskim ogłoszonym przez Towarzystwo Wydawnicze Muzyki Polskiej w Warszawie. Prawykonanie z udziałem solistów: Seweryn Śnieckowski (obój), Lidia Kmitowa (skrzypce) i R. Halber (wiolonczela) odbyło się na koncercie promocyjnym Współczesnej Muzyki Kameralnej zorganizowanym przez TWMP w Konserwatorium Warszawskim z początkiem marca 1936 r. Kompozycja została przychylnie przyjęta zarówno przez słuchaczy, jak i recenzentów (Michał Kondracki, Constantin Regamey). Utwór składa się z trzech części: I - Molto allegro, poprzedzone kilkutaktowym wstępem Adagio, II - Andante oraz III - Vivo. Trio, stylistycznie jednorodne jest przejawem neoklasycyzmu w twórczości kompozytorki, stanowi ważny etap w rozwoju i w doskonaleniu warsztatu kompozytorskiego oraz w kształtowaniu się indywidualnego stylu Grażyny Bacewicz.

na baryton i fortepian Seria: Muzyka Współczesna wyciąg fortepianowy Niezależnie od epoki i panującej mody utwory wokalno-instrumentalne stanowiły zawsze najbogatszy dział muzyki. Twórczość kompozytorów polskich ostatniego stulecia dostarczyła wiele interesujących i oryginalnych przykładów udanej symbiozy muzyki i słowa, świadczących o tym, jak bliskie są sobie literatura i muzyka. W pierwszej połowie wieku króluje niepodzielnie Karol Szymanowski, zarówno ze względu na różnorodność form, tematyki, czy rozwiązań warsztatowych, jak i niezwykle bogaty dorobek w tej dziedzinie. W okresie powojennym znajdujemy diametralnie różne, nowatorskie pod względem języka muzycznego, a także i formy, nie mniej godne uwagi przykłady utworów powstałych w wyniku inspiracji czy poszukiwań literackich kompozytorów takich jak Witold Lutosławski, Kazimierz Serocki, czy Eugeniusz Knapik. Na największą jednak uwagę zasługuje twórczość Tadeusza Bairda - kompozytora, którego śmiało można określić największym w tej dziedzinie spadkobiercą Szymanowskiego. W jego dorobku liryka wokalna zajmowała zawsze wyjątkowe miejsce. Kompozytor ten, znany ze swych upodobań literackich, chętnie sięgał do poezji najnowszej czy dawnej, szukając w niej tematyki bliskiej człowiekowi, jak miłość czy śmierć. Komponując w 1956 roku muzykę do spektaklu Romeo i Julia Szekspira w reżyserii Lidii Zamkow, współczesny liryk sięgnął po arcydzieło liryki miłosnej największego poety i dramaturga naszych czasów, po Sonety (w przekładzie Macieja Słomczyńskiego). Spośród 154 wybrał 4 i ułożył w cykl pieśni o miłości, która - choć zmienna i przemijająca - podobnie jak pory roku, nadaje sens ludzkiemu życiu. Każda z pieśni ma odrębny charakter: pierwsza - pogodna, druga - żartobliwa, trzecia - nostalgiczna, czwarta - pełna smutku i żalu. Cztery sonety miłosne są doskonałą pod każdym względem stylizacją. Biorąc na warsztat kunsztowną i piękną poezję, kompozytor zadbał o czysty, klarowny obraz muzyczny z wyrazistą linią melodyczną o szlachetnym rysunku, z prostą instrumentacją, dyskretnie ozdobioną harmoniką klasyczną. Zmienność nastroju podkreśla zmienność trybu dur-moll, finezji dodają zmiany metrum, zwroty kadencyjne, tryle i ozdobniki, czy zabawne dysonanse (w drugiej pieśni). Tadeusz Baird dał się poznać jako mistrz stylizacji, co udowodnił nie tylko w Czterech sonetach miłosnych, lecz także w suicie Colas Breugnon - utworach bijących wszelkie rekordy popularności oraz w Trzech pieśniach do tekstów starowłoskich i Pieśniach truwerów. Jako kompozytor współczesny posługiwał się najnowszym językiem muzycznym (dodekafonia, serializm), natomiast w stylizacjach umiał wskrzesić ducha minionej epoki, dając wyraz swej tęsknocie za dawnym pięknem, za przeszłością, której śladów poszukiwał w otaczającym go świecie. W 1969 r. powstała wersja Czterech sonetów na baryton, smyczki i klawesyn. Rozpowszechniła się także wersja utworu na baryton i fortepian, wydana w 1999 r. przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne, będąca sporządzonym przez kompozytora wyciągiem. Elżbieta Widłak

na fortepian z op. 28 Seria: Chopin - Complete Works Separaty (ed. I. J. Paderewski) Najbardziej znana i najpopularniejsza seria wydań utworów Fryderyka Chopina przygotowana przez I. J. Paderewskiego, L. Bronarskiego i J. Turczyńskiego. Zamiarem Komitetu redakcyjnego było jak najwierniejsze oddanie zamysłu kompozytora poprzez silne oparcie wydania na rękopisach, kopiach zatwierdzonych przez samego Chopina oraz na pierwszych wydaniach. Całość składa się z 21 tomów.

Słynne transkrypcjena flet i fortepian, z. 1 głosy. O inspirującej roli muzyki Chopina najlepiej świadczy fakt, iż większość z 230 oryginalnych utworów tego polskiego kompozytora doczekało się w XIX i XX wieku ponad 4000 rozmaitych transkrypcji na instrumenty solowe z towarzyszeniem fortepianu (na skrzypce, altówkę, wiolonczelę, kontrabas, obój, klarnet, fagot, saksofon, trąbkę, róg, puzon, gitarę), na głos z fortepianem (z tekstem lub jako wokalizy) czy na zespoły kameralne i orkiestrowe. Autorami owych opracowań byli często znakomici kompozytorzy lub wykonawcy: Fritz Kreisler, Karol Lipiński, Pablo Sarasate, Aleksander Głazunow, Ferdinand Büchner, Ferenc Liszt, Paulina Viardot-Garcia czy Jean Francaix. Zbiorem „Słynne transkrypcje” pragniemy przypomnieć najciekawsze i najbardziej twórcze opracowania muzyki Chopina, dokonane na przestrzeni ostatnich stu pięćdziesięciu lat.

„Słynne transkrypcje”na flet i fortepian, z. 2 głosy. Zbiorem pragniemy przypomnieć najciekawsze i najbardziej twórcze opracowania muzyki Chopina, dokonane na przestrzeni ostatnich stu pięćdziesięciu lat. Przywracając do repertuaru muzyków transkrypcje etiud, mazurków, walców czy preludiów pokażemy również, jak ważnym źródłem inspiracji dla twórców była muzyka Chopina, wielkiego romantyka, wzruszającego artysty i genialnego kompozytora.