Karol�Skarżyński
Scherzo caprice na wiolonczelę i fortepian. W polskiej literaturze wiolonczelowej - w przeciwieństwie do skrzypcowej, czy fortepianowej - brakuje typowych utworów wirtuozowskich o przeznaczeniu estradowym i dydaktycznym. Wyjście poza ciasne ramy kilku utworów Davida Poppera, Daniela van Goensa czy Georga Goltermanna wykorzystujących techniki lotnych smyczków jest tym cenniejsze, że dotyczy polskiej kompozycji. „Scherzo-Caprice” op. 13 Karola Skarżyńskiego to utwór o wysokim stopniu trudności, wykorzystujący w technice prawej ręki spiccato lub sautille, a w technice lewej ręki bogatą gamę naturalnych flażoletów. [Krzysztof Sperski]